เชียงใหม่ ปลายฝน รวมพล ปล่อยพลัง (ตอนจบ)

กรกฎาคม 14, 2009 ที่ 11:47 pm | เขียนใน Outing ... | 4 ความเห็น

เช้าวันที่ 3 ก่อนเริ่มโปรแกรมไฮไลท์ เราต่างพร้อมใจออกมาทำบุญ ณ วัดพันแหวน หน้าบ้านฯ

ทำบุญ ทำได้หลายวิธี จะตักบาตร หรือจะสร้างโบสถ์ ได้บุญทั้งนั้น แต่ถ้าจะให้ดี ก็ตั้งหลักไว้ก่อนสิ  “ทำบุญด้วยปัญญา และเพื่อปัญญา” – เจ้าอาวาส ท่านเทศน์ไว้อย่างนั้น

Clip_3_resize

ได้บุญหน้าใส เสร็จสรรพ ก็ก้าวขึ้นรถ ขับออกนอกเมืองไป สักหนึ่งอึดใจแม้ว! จุดหมาย หมู่บ้านอนุรักษ์ยอดเยี่ยม แม่กำปอง อันเป็นที่ตั้งของ Home stay น่าอยู่ และ กิจกรรม Flight of the Gibbon แปลเป็นไทยว่า “ชะนีร่อน” – โอ้ พระเจ้ายอด มันจ๊อดมาก !

Clip_4_resize

เมืองขยายเท่าไหร่ ป่าก็ถูกทำลายเท่านั้น – รัฐไทย ไล่คนออกจากป่า พอป่าไม่มีคน โจรก็เลยปล้นป่า ยิ่งไล่ล่า ไม้ในป่ายิ่งหดหาย ไม่รู้นโยบายอะไร ขอถอนใจสัก 18 ครั้ง ~~~

Clip_5_resize

ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ คงเบื่อคำว่า “อนุรักษ์” เลยตั้งโจทย์ใหม่ “จะทำอย่างไรให้คนรักป่า” เขาคิดจัดกิจกรรมเข้าไปไว้ในนั้น ทั้งเดินป่า นอนป่า และห้อยโหนตัวไปตามยอดไม้

Clip_6_resize

ถ้ามีคนถามว่า “ทำไมยูไม่ปลูกป่าเหมือนประเทศไอ!” เขาจะตอบนิ่มๆ ว่า ปลูกป่าเป็นกฎหมาย “ตัดได้เท่าที่ปลูกเอง และตัดเท่าไหร่ ให้ปลูกเท่านั้น” มาตรการเดียวจบ ป่าไม้เขียว นักการเมืองไม่เกี่ยว … เออ … ไม่ต้องรณรงค์

Clip_7_resize

การได้ห้อยโหนตัวไปมา จากยอดไม้สู่ยอดไม้ คือ หนึ่งใน วิชาชะนี! นักท่องป่าสายพันธุ์ออสซี่ เปิดโอกาสให้คนดีๆ กลายเป็นชะนีได้ โดยส่งทีมงานชุดใหญ่มา Set up อุปกรณ์ รวมถึงการฝึกสอน staff ให้เป็นมืออาชีพ

“อุปกรณ์ต่างๆ มีความปลอดภัย ไม่ต้องห่วงนะครับ ที่นี่เรามีวัดอยู่ใกล้ๆ … รับรองว่า ไม่ตาย ถ้าไม่ตก” Staff ล้อเล่น แต่เราขาอ่อน

Clip_8_resize

อุปกรณ์สำคัญ 2 ชิ้นได้แก่ ฮาร์เนส (Harness) หรือ สายรัดสะโพก ที่เราใช้เป็นแบบเต็มตัว โดยจะถูกโยงไว้ด้วยสายไนล่อนสำหรับปีนเขา แต่ละเส้นแต่ละสาย รองรับน้ำหนักได้ ถึง 2 ตัน !

“ใครหนักกว่านั้น ไปรอเจอกันข้างล่างโน่น ครับ” Staff โยนมาอีกให้หนึ่งมุข !

Clip_9_resize

หนึ่งในหลายสายไนล่อน มีสายหนึ่งจะขอเน้น เพราะถือเป็นเรื่องอยู่หรือไป นั่นคือ “สาย Safety” สายนี้จะมีก็แต่ Staff เท่านั้น ที่จะปลดคาราไบเนอร์ (Carabiner) หรือห่วงคล้องได้

ทันทีที่ Staff เกี่ยว Harness ของเรา เข้ากับพูเล่ย์ (รางรอกคู่) แล้วปลดสาย safety ไปเกี่ยวกับสายสลิง ถ้าไม่เคย จะไม่รู้จริงๆ ว่าเสียวไส้ขนาดไหน เที่ยวบินแรก จึงมักทำให้ใครๆ ต้องหลับตาปี๋

Clip_10_resize

มารู้สึกตัวอีกที พูเล่ย์ ก็พาเราลอยมาถึงอีกหนึ่ง Platform สิ่งที่ staff ซักซ้อมแต่ไม่มีใครจำได้ คือให้ “ยกขา”  และ หากเหินเร็วเกินไป สามารถใช้ “ไม้เบรก” (ไม้ไผ่) ก็เป็นอะไรที่ลืมหมดสิ้น คงเพราะตกใจ – ใจตกไปตอนไหน ไม่รู้

ตลอด 2 ชั่วโมงเศษ เราเหินไปตามยอดไม้เกือบ 10 ยอด มีทั้งแบบโหน แบบห้อย แบบร้อย-โรยตัวลงมา อ้อ แล้วก็มีแบบก้าวข้ามสะพานไม้ อีกต่างหาก

อยากจะบอกว่า แค่ผ่านไปไม่กี่ฐาน ทุกคนก็ห้อยโหนด้วยความเบิกบาน สำราญ แอนด์ เมามัน กับกิจกรรมนี้ สังเกตได้ง่ายๆ จาก ท่าทาง-กางแขน กางขา และไม่รู้ว่า ทำม๊ายยย … ต้องอ้าปาก !

Clip_11_resize

Platform สุดท้าย มีคนถาม Staff ว่า “เคยมีใครไหลไปค้างอยู่กลางสายสลิงหรือเปล่า?”

พอ Staff บอกว่ามี เราถามต่อทันทีว่า “แล้วทำไง”

“ก็ส่งคนลงไปถีบ – ล้อเล่ง” Staff ทำเอาฮาอีกตามเคย

“ก็ส่ง Staff ลงไปพร้อมสายไนล่อน ปลายข้างหนึ่งให้คนบน Platform ถือเอาไว้ เมื่อลงไป เอาขาไขว้หนีบตัว แล้วให้เพื่อนลากกลับ platform” Staff เฉลย – อ๋อ !

Clip_12_resize

ว้า ! ต้องกลับล่ะ เที่ยวบินของพวกเราเที่ยว 5 โมง แต่เผอิญมีตัวช่วย เพราะเรารวย เอ้ยไม่ใช่ เพราะบ้านฯ อยู่ใกล้สนามบินไม่ถึง 10 นาที เลยยังพอมีเวลากลับมาอาบน้ำท่า แล้วค่อยจำลาไป check-in

ก่อนจากกัน อยากบอกว่า การได้กลับมารวมตัวกัน ในวัย“ลูกกำลังโต” ครั้งนี้ มีความประทับใจหลายเรื่อง ทั้งที่ตอนแรกคาดว่า คงยากจะเอาอกเอาใจ ด้วยวัยและด้วยเงื่อนเวลา

แต่เอาเข้าจริง นอกจากจะได้โอกาสนั่งคุยกันชิลล์ๆ นิ่งๆ ยังวิ่งไปนั่นโน่นนี่ แถมยังแปลงร่างเป็นชะนีด้วยกันอีกต่างหาก แม้จำนวนคนจะมากและหลากหลาย แต่สิ่งที่ทำให้เกาะเกี่ยวไปด้วยกันได้ คือ Spirit แบบ Satit ที่ยังเหมือนเดิม

“ถ้าเข็มนาฬิกาของพวกเราหมุนตรงกันอีกสักครั้ง นัดปล่อยพลังกันอีก – ดีไหม?”

ไปละ แล้วเจอกันเมื่อ “ซาด” ต้องการ

สวัสดี

: )

Clip_14_resize

Advertisements

4 ความเห็น »

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

  1. กลับมาแล้ว…กลับมาจากบ้านกลางเวียงเชียงใหม่….ทั้งๆที่ยังรู้สึกไม่อยากกลับ…

    ส่วนใหญ่ที่พักเงียบๆมักอยู่ไกลๆ ส่วนที่พักใกล้ๆมักวุ่นวายไม่ต่างจากข้างนอก

    แต่ที่นี่ที่พักเงียบ..สงบ..ไม่รู้สึกว่าอยู่ใจกลางเมืองใหญ่ ไม่น่าเชื่อว่าเป็นที่ที่
    เดินไปนิดเดียวคือตลาดสด ที่จอดรถสองแถว และคูเมือง

    พนักงานทุกคน…..เน้น…ทุกคน..รวมทั้งคุณยาม…น่ารัก ยิ้มแย้มแจ่มใส ไม่เคยรู้จักมาก่อน แต่กลับรู้สึกเหมือนคุ้นเคย

    แย่แล้ว…..ข้าเจ้าอยากไปแฮ่ม…..

  2. เขียนชมอย่างนี้ รับรอง … มีคนเขิน!

    ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก
    : )

  3. ขอบคุณครับ ขอบคุณมากบทความนะครับ

  4. อนุโมทนาบุญด้วยครับ สาธุ

    และบรรยากาศน่าสนุกจังครับ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่ WordPress.com.
Entries และ ข้อคิดเห็น feeds.

%d bloggers like this: