แม่แจ่ม – ทุ่งดอกบัวตอง (พย. 51)

ความเดิมตอนที่แล้ว …

http://chiangmaitoday.wordpress.com/2008/12/01/do-inthanon/

ยี่สิบกิโลฯ ที่ว่า หากที่เป็นที่ราบ คงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

แต่เพราะเป็นเส้นทางบนภูเขา เวียนหัวประมาณหนึ่ง

ใครเคยเยือนปาย คงเข้าใจอาการที่ว่านี้เป็นอย่างดี

 

แต่เส้นทางไปแม่แจ่ม แหล่มกว่า และที่สำคัญ … ถนนเล็กว่า !

แม้จะไม่มีโค้งปราบมือใหม่ให้ต่อสู้ แต่ต้องขับด้วยความระมัดระวัง

 

 

เราไปถึงอำเภอแม่แจ่มช่วงหัวค่ำ ตลาดเย็น ชวนให้เดินเล่นพักหนึ่ง

ก่อนเข้าที่พักเพื่อส่งข้าวลงไปให้น้ำย่อยรื่นเริง !

 

 

ที่พักที่เราเลือก (ผู้ชำนาญการ เขาว่า) ไม่ใช่ที่ที่สวยที่สุด

แต่มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ยกเว้นส้วมกดไม่ลงเท่านั้น !

 

ที่ที่สวยกว่านี้ อยู่ถัดไปไม่ไกล … แต่เจ้าของที่พักไม่อยู่

ปิดรีสอร์ทไปทำธุระซะงั้น ช่าง “สโลว์ไลฟ์” ซะจริง

 

แดดที่นี่ กว่าจะทะลุเมฆออกมาได้ ก็เกือบเที่ยงแล้ว

แม่แจ่ม ยัง”แจ่ม”อยู่ คือ ยังไม่มีนักท่องเที่ยวมากนัก

เจ้าของรีสอร์ทบอกว่า “ที่นี่ ขายความไม่มีอะไร” – น่าคิด?

 

 

หากมีโอกาสไปเยือนแม่แจ่ม ลองแวะชมวัดยางหลวง

มีโบสถ์สวยๆ ซ่อนอยู่วัดเล็กๆ แห่งนี้ … แทบไม่มีใครสนใจ !

 

 

เรามุ่งหน้าต่อไปยัง ทุ่งดอกบัวตอง

เกือบ 100 กิโลฯ เส้นทางไปมีทั้งทางราบและทางชัน

… สวยครับ แต่นานไปสำหรับเรา

 

 

หากนับเวลาออกจากที่พักเกือบ 10 โมง

นี่บ่ายโมงกว่าแล้ว ยังเหลือเส้นทางอีก 40 กิโลฯ

หลังหยุดพัก และพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ในสำนักงาน ปางอุ๋ง ๑

 

เราก็ได้ยินประโยคตัดสินใจ ย้อนรถกลับ …

“ทุ่งดอกบังตองที่ว่านั่น … เป็นทุ่งประดิษฐ์”

 

 

อาจจะจริงหรือไม่ เราไม่แน่ใจ แต่เรามีนัดในเมืองเชียงใหม่ช่วงเย็น

… ระยะทางกลับ แม้โดยปกติจะ”รู้สึก”ใกล้กว่าเดิมเล็กน้อย

 

แต่โดยรวม เราใช้เวลาประมาณ ๕ ชั่วโมง

จาก ปางอุ๋ง ๑ ถึงกลางเมืองเชียงใหม่

ทั้งที่แวะทานอาหารไม่ถึงครึ่งชั่วโมง !

 

สรุป : ไม่ประทับใจ แต่ได้ประสบการณ์(ร่วม)  

 

ขุนอรรถ

 

 

Explore posts in the same categories: Outing ...

Tags: ดอยอินทนนท์, ทุ่งดกบัวตอง, แม่แจ่ม

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.